Club de Lectura

O vindeiro venres iremos ao cine a ver “La carretera” para despois poder comparar o libro coa película.

Na reunión de onte comentamos dous libros, “Sarou” e “La Carretera”. Ambos foron ben recibidos e aínda que son moi diferentes entre si deron pé a variados comentarios. Ao final centrámonos máis en “La Carretera” e quedamos en ir ao cine e poder, de novo, comparar a obra coa película.

A próxima reunión do club celebrarase o luns 25 ás 17 h na biblioteca. Comentaremos os dous últimos libros leidos, “Sarou” e “La Carretera”.

¿Puedo preguntarte una cosa?, dijo.
Naturalmente.
¿Nos vamos a morir?
Algún día. Pero no ahora.
Y todavía vamos hacia el sur.
Sí.
Para no pasar frío.
Así es.
Vale.
¿Vale qué?
Nada.
Solo vale.
Duérmete.
Vale.
Voy a apagar la luz.
¿De acuerdo?
De acuerdo.
Y luego, ya a oscuras: ¿Puedo preguntarte algo?
Naturalmente.
¿Qué harías si yo muriera?
Si tú murieras yo también querría morirme.
¿Para poder estar conmigo?
Sí. Para poder estar contigo.
Vale.

“La Carretera”, novela galardoada co premio Pulitzer 2007, e best seller literario do ano en Estados Unidos, transcorre na inmensidade do territorio norteamericano, unha paisaxe literalmente queimada polo que parece ser un recente holocausto nuclear. Un pai trata de salvar ao seu fillo emprendendo unha viaxe cara o Sur. Rodeados dunha paisaxe baldía, ameazados por bandas de caníbales, empuxando un carriño da compra onde gardan as súas escasas pertenzas, percorren os lugares onde o pai paso unha infancia recordada ás veces en forma de breves bosquexos do paraíso perdido, e avanzan cara ao sur, cara ao mar, fuxindo dun frío capaz de romper as rocas.

SAROU afonda, cunha secuencia narrativa cronolóxica, que se desenvolve en a penas vintecatro horas, e un estilo descarnado, directo e sen concesións, na particular conta atrás de dous homes, Sito e Cardiño, e de dúas mulleres, Karina e Laura, lanzados nunha carreira sen retorno cara ós instantes decisivos das súas vidas.
Sito, xove narcotraficante de orixe humilde, despois de catorce meses sae da prisión en liberdade condicional. Dende ese momento e nunha carreira alucinada a bordo do seu todorreo, buscará obsesivamente recuperar o tempo perdido: procurará o amor perdido de Karina que xa non atopará; pretenderá arranxar os seus ” negocios pendentes ” cos seus colegas da banda dos Buga que non solucionará; buscará os seus cartos enterrados no monte…

A primeira reunión deste curso celebrarémola o vindeiro luns día 30 ás 16 horas na biblioteca do instituto. Nela coñecerémonos e farémosvos entrega do primeiro libro para este curso.

Onte celebramos a última reunión do club de lectura,e aínda que a asistencia non foi moi numerosa a charla foi moi animada.Comentamos o libro que nos habia recomendado María Reimondez,”Así nacen as baleas” que tivo moi boa aceptación. Ao final terminamos comentando suxestións de lecturas para o verán e para o próximo curso.

ASÍ NACEN AS BALEAS

Editorial Galaxia

164 páx

Con “Así nacen as baleas”, a escritora Anxos Sumai obtén o Premio Repsol YPF do ano 2007.

Na segunda edición, o premio de narrativa breve organizado por Repsol YPF en colaboración coa Secretaría Xeral de Política Lingüística e publicado por Editorial Galaxia outórgase a unha obra que conta a historia dunha liberación a través da ollada dunha muller. Unha novela na que sentimentos, paixóns, condicionantes sociais e biografía estouran a través dunha maneira de narrar que descobre un mundo cos ollos novos de quen quere vivir nel de xeito diferente.

Así nacen as baleas conta a historia dunha viaxe de regreso á casa, á orixe familiar dunha muller nova que retorna ao seu pasado como única posibilidade de entender e vivir o presente.

De volta desde California, onde como bióloga traballa coas baleas, a narradora da novela redebuxa o seu pasado coa axuda da lembranza da figura do seu irmán Ramón, un neno con problemas psíquicos que, coma a protagonista, só é quen de existir mentres pode facerse preguntas.

Anxos Sumai conta a historia cunha linguaxe narrativa na que metáforas, personaxes e relato conflúen para describir o mundo desde a ollada diferente dunha rapaza e do seu irmán discapacitado psíquico.

Onte celebramos a penúltima reunión do club de lectura para este curso. Nela comentamos o libro “A moza da perla” que lemos todos, e a película baseada nel que xa foi visionada na residencia de persoas maiores. Ambos gustaron moito a todos. Falamos de arte, e utilizando libros con imaxes de cadros de Vermeer e outros soportes como o computador fomos vendo, comparando e comentando os diferentes cadros dos que fala o libro, que nos axudan a comprender os costumes desa época que tan ben se describen no libro.