Club de Lectura

La Sonrisa Etrusca

Autor: José Luis Sampedro

O protagonista é un antigo partisano calabrés , na fase final da súa vida. Padece un cancro, e é consciente de que o seu tempo se acaba; decide saír do seu pequeno pobo para irse a vivir á cidade co seu fillo, a súa nora e o seu neto, pero faio obrigado polas circunstancias (que non son as obvias, porque el non teme á morte nin moito menos).
O protagonista é pouco habitual. Salvatore Roncone, alias Bruno, é un home forte como unha montaña, que na súa mocidade bebíase a vida a grandes grolos e comíase o mundo a bocados. Pero aínda que conserva toda a súa forza moral e bravura, é un ancián e a vida acábaselle. E aínda así terá tempo de aprender moitas cousas sobre o agarimo e a tenrura, sobre os diferentes tipos de amor: O amor de avó, abrigo, pero tamén o amor cara a unha muller, cara ao seu fillo e cara aos seus amigos.

É imposible non emocionarse lendo este libro, e iso que foxe de todo tipo de cursilerías e ñoñerías. Ou quizá precisamente por iso. É moi interesante coñecer o pasado do vello partisano, cheo de acción e aventuras, e ver a espectacular evolución que segue ao longo do libro; el continúa sendo igual de valente e aguerrido que na súa mocidade, pero comprende que o amor pode interpretarse dunha forma moito máis profunda e intensa da que el facía de moza, e esforzarase por protexer e ensinar ao seu neto todo o que debe saber, aínda que o neno tamén lle ensinará ao avó algunha das leccións máis importantes da vida.

O libro contén moitas escenas divertidas, e fai tamén unha boa crítica sobre a perda de identidade e valores nas sociedades industrializadas; o protagonista é un personaxe perfectamente descrito e cunha imaxe moi potente e absolutamente carismática, que fai que “La sonrisa etrusca” sexa un moi bo libro

O pasado día 26 de abril celebramos na biblioteca do instituto a reunión do club de lectura para comentar o libro de Xurxo Borrazás “Ser ou non”. A ela acudiu o autor que falou deste libro e a súa creación, e de moitas outras cousas relacionadas con el. Foi unha reunión moi amena da que todos gozamos.

Escritor/a: Xurxo Borrazás
Ed. Galaxia, 
Xurxo Borrazás, un dos narradores máis interesantes dos xurdidos en Galicia durante a última década do século XX presenta a novela  “Ser ou non”, unha historia na que se cuestionan os límites entre ficción e realidade.
Escrita cunha prosa directa que se le coa facilidade coa que se ve unha película, “Ser ou non” é unha novela que relata a historia da súa propia creación. O protagonista é un escritor que nos conta a historia da súa relación amorosa cunha anciá que é o derradeiro habitante dunha aldea da montaña luguesa. Esa mesma é a historia da novela sobre a que, simultaneamente, están a deliberar os membros do xurado dun importante premio literario.
Xurxo Borrazás sorprende ao abordar de maneira explícita unha narración na que o sexo ten un lugar central sen que por iso desprace en ningún momento temas coma a contraposición entre cultura urbana e rural, o cuestionamento das ideas convencionais, a precepción da realidade como creación ou o papel que a literatura, e con ela a necesidade de finxir, xoga na intensificación de emocións coma o amor.

O pasado luns reunímonos na residencia de persoas maiores para comentar o libro “La soledad de los números primos”. Foi unha reunión moi numerosa na que contrastamos as diversas opinións sobre o libro e comentamos diversos datos sobre el e o seu autor.

LA SOLEDAD DE LOS NÚMEROS PRIMOS
Autor:Giordano, Paolo
Colección:Narrativa
Título original: SOLITUDINE DEI NUMERI PRIMI, LA
Traductor:Juan Manuel Salmerón Arjona
ISBN:978-84-9838-205-1
Núm. pags.:288

Con tan só vinte e seis anos, Paolo Giordano converteuse no fenómeno editorial máis relevante dos últimos tempos en Italia. A soidade dos números primos, primeira novela deste licenciado en Física Teórica, foi galardoada co Premio Strega 2008 (o máis importante de Italia) e conseguiu un éxito sen precedentes para un autor novel: máis dun millón de exemplares vendidos. Así mesmo, espertou un gran interese internacional e será traducida a vinte e tres idiomas.

Existen entre os números primos algúns aínda máis especiais. Son aqueles que os matemáticos chaman curmáns xemelgos, pois entre eles interponse sempre un número par. Así, números como o 11 e o 13, o 17 e o 19, ou o 41 e o 43, permanecen próximos, pero sen chegar a tocarse nunca. Esta verdade matemática é a fermosa metáfora que o autor escolleu para narrar a conmovedora historia de Alice e Mattia, dous seres cuxas vidas quedaron condicionadas polas consecuencias irreversibles de senllos episodios ocorridos na súa nenez. Desde a adolescencia ata ben entrada a idade adulta, e a pesar da forte atracción que indubidablemente os une, a vida erixirá entre eles barreiras invisibles que porán a proba a solidez da súa relación. A sutileza dos trazos psicolóxicos dos personaxes, así como a fondura e complexidade dunha historia que suscita nos lectores as reaccións máis variadas, resaltan a admirable madurez literaria deste novo autor á hora de asomarse, nin máis nin menos, á esencia da soidade.

O venres fomos a ver “The Road” película baseada no último libro que lemos “La carretera”.

A pelicula gustounos a todos, e é bastante fiel ao libro.

Describe moi ben a época e o ambiente en que se desenvolve a historia. Aconsellámosvola.

O vindeiro venres iremos ao cine a ver “La carretera” para despois poder comparar o libro coa película.

Na reunión de onte comentamos dous libros, “Sarou” e “La Carretera”. Ambos foron ben recibidos e aínda que son moi diferentes entre si deron pé a variados comentarios. Ao final centrámonos máis en “La Carretera” e quedamos en ir ao cine e poder, de novo, comparar a obra coa película.

A próxima reunión do club celebrarase o luns 25 ás 17 h na biblioteca. Comentaremos os dous últimos libros leidos, “Sarou” e “La Carretera”.

¿Puedo preguntarte una cosa?, dijo.
Naturalmente.
¿Nos vamos a morir?
Algún día. Pero no ahora.
Y todavía vamos hacia el sur.
Sí.
Para no pasar frío.
Así es.
Vale.
¿Vale qué?
Nada.
Solo vale.
Duérmete.
Vale.
Voy a apagar la luz.
¿De acuerdo?
De acuerdo.
Y luego, ya a oscuras: ¿Puedo preguntarte algo?
Naturalmente.
¿Qué harías si yo muriera?
Si tú murieras yo también querría morirme.
¿Para poder estar conmigo?
Sí. Para poder estar contigo.
Vale.

“La Carretera”, novela galardoada co premio Pulitzer 2007, e best seller literario do ano en Estados Unidos, transcorre na inmensidade do territorio norteamericano, unha paisaxe literalmente queimada polo que parece ser un recente holocausto nuclear. Un pai trata de salvar ao seu fillo emprendendo unha viaxe cara o Sur. Rodeados dunha paisaxe baldía, ameazados por bandas de caníbales, empuxando un carriño da compra onde gardan as súas escasas pertenzas, percorren os lugares onde o pai paso unha infancia recordada ás veces en forma de breves bosquexos do paraíso perdido, e avanzan cara ao sur, cara ao mar, fuxindo dun frío capaz de romper as rocas.