Club de Lectura

La Sonrisa Etrusca

Autor: José Luis Sampedro

O protagonista é un antigo partisano calabrés , na fase final da súa vida. Padece un cancro, e é consciente de que o seu tempo se acaba; decide saír do seu pequeno pobo para irse a vivir á cidade co seu fillo, a súa nora e o seu neto, pero faio obrigado polas circunstancias (que non son as obvias, porque el non teme á morte nin moito menos).
O protagonista é pouco habitual. Salvatore Roncone, alias Bruno, é un home forte como unha montaña, que na súa mocidade bebíase a vida a grandes grolos e comíase o mundo a bocados. Pero aínda que conserva toda a súa forza moral e bravura, é un ancián e a vida acábaselle. E aínda así terá tempo de aprender moitas cousas sobre o agarimo e a tenrura, sobre os diferentes tipos de amor: O amor de avó, abrigo, pero tamén o amor cara a unha muller, cara ao seu fillo e cara aos seus amigos.

É imposible non emocionarse lendo este libro, e iso que foxe de todo tipo de cursilerías e ñoñerías. Ou quizá precisamente por iso. É moi interesante coñecer o pasado do vello partisano, cheo de acción e aventuras, e ver a espectacular evolución que segue ao longo do libro; el continúa sendo igual de valente e aguerrido que na súa mocidade, pero comprende que o amor pode interpretarse dunha forma moito máis profunda e intensa da que el facía de moza, e esforzarase por protexer e ensinar ao seu neto todo o que debe saber, aínda que o neno tamén lle ensinará ao avó algunha das leccións máis importantes da vida.

O libro contén moitas escenas divertidas, e fai tamén unha boa crítica sobre a perda de identidade e valores nas sociedades industrializadas; o protagonista é un personaxe perfectamente descrito e cunha imaxe moi potente e absolutamente carismática, que fai que “La sonrisa etrusca” sexa un moi bo libro